افتادن در گل و لای ننگ نیست، ننگ در اين است که آنجا بمانی .

فلوبر:

خوشبختی ، يعنی هماهنگی با حوادث روزگار .

سارنف:

داشتن پشتکار ، تفاوت ظريف بين شکست و کاميابی است.

لاوسن:

وقتی آنچه داريم می بخشيم، آنچه نيازمند آنيم دريافت خواهيم کرد.

ارسطو:

عاقل آنچه را که می داند ، نمی گويد ولی آنچه را که می گويد ، می داند.

منتسکيو:

انسان همچون رودخانه است ، هرچه عميقتر باشد آرام تر و متواضع تر است .

پرمودا باترا:

مشکلات خود را بر ماسه ها بنويسيد و موفقيت هايتان را بر سنگ مرمر .

اپيکور:

کسی که از هيچ چيز کوچکی خوشحال نمی شود ، هيچگاه خوشبخت نخواهد شد.

كنفسيوس :

به جاي اينكه به تاريكي لعنت بفرستيد ، يك شمع روشن كنيد

ونيس لومباردي :

بردن – همه چيز نيست ، اما تلاش براي بردن – چرا

                             براي دمي با تو بودن دلم، به اجبار حرف از غزل مي زند

در اين لحظه هايي که در هر نفس، سرود خداحافظي خوانده اي

                            دل من براي وصال تو باز، نت عشق را يک نفس مي زند

پس از آن همه آشنايي کنون، نگاهم به پيش تو بيگانه است

                            وگرنه چرا اين نگاهت هنوز،در عشق رارنگ شب مي زند؟

ميان هجوم ورق هاي من، مرور خط شعر تو خوش تر است

                           "ولي دردلم حس پيچيده ايست،که انگارچشمت کلک مي زند"

من از قافيه، وزن، آهنگ، شعر، به جز عشق چيزي نفهميده ام

                              که در متن اشعار بي وزن من، غروب نگاهت قدم مي زند

تو را اي غريبه و اي آشنا، دوباره سه باره ورق مي زنم

دستانم در برابر باد فاصله و دوري مثل بيد مجنون مي لرزد!

نميدانم از چه بنويسم ، از عشق بنويسم يا از محبت؟ از غم بنويسم يا از نفرت!

از دوري بنويسم يا از دلتنگي هايم ، از دل بنويسم يا از اشكهايم!

احساسم مي گويد از همان لحظه ديدار بنويس ، اما قلبم مي گويد از دوري و از فاصله بنويس. لعنت به قلبم كه باز ميخواهد اشكهاي مرا از چشمانم سرازير كند!

آري با احساسم موافقم ! آري مينويسم از لحظه ديدار تا دلم باز به سراغ گذشته ها برود!

مي نويسم از لحظه ديدارمان در دشت عشق ، مينويسم از لحظه اي كه دست در دستانت گذاشته بودم و با هم از آن دور دستها شهر عشقمان ، و شهر خاطره هايمان را ميديدم!

از اشكهايمان مينويسم ، از آن نيمه شب پر خاطره مينويسم ، از آن لحظه زيبا مينويسم ، مينويسم تا بخواني و به ياد گذشته اشك شوق بريزي! مي نويسم تا باز اميدوار شويم به روزي كه دوباره دست در دستان هم بگذاريم و در دشت عشق، باغ خاطره هايمان قدم بزنيم و من باز بتوانم صداي قدمهايت ، صداي نفسهايت را احساس كنم! نميدانم چه بگويم از هر چه بگويم دلم به درد مي آيد ، آري مي گويم از لحظه ديدارت ، از لحظه آشنايي ، از لحظه عاشقي  !

نميدانم چه ننويسم ! نمي نويسم از لحظه رفتنت ، لحظه گريه كردنت ، لحظه جدايي ات ، لحظه خداحافظي ات ! نمي نويسم از غم دوري ، از غم دلتنگي از غم عاشقي!

مي نويسم از همان لحظه ديدار ، از همان شب هميشه بيدار!

مي نويسم از شبي كه هيچگاه از ياد و خاطره مان فراموش نخواهد شد!

مي نويسم از شبي كه كاش دوباره در صحنه زندگي مان تكرار شود!

احساسم مي گويد اميداوار باش به لحظه ديداري دوباره ، اما قلبم مي گويد به خاطر اين دوري و به خاطر اين فاصله اشك بريز !! لعنت به قلبم كه دوست دارد دوباره من دلتنگت شوم! بگو اي احساس ، حس كن همان لحظه هاي زيباي ديدار را  !

بگو اي احساس من تا دستان سردم ، دستان لرزانم از همان لحظه هاي قشنگ ديدار بنويسند ! نگو اي قلب كه از لحظه خداحافظي بنويسم ، سر به سر احساسم نگذار اي قلب غم زده من، كه دلم بدجور براي آن لحظه ها تنگ است . سر به سر اوقات تلخ من نگذار كه دلم بدجور براي ديدن يارم تنگ است ! مينويسم در دفتر عشقم نام مقدس تو را!